the anthropocene index

creativity

menu>

Jak pracować w grupie? 2. Kim jest facylitatorka?

2020-03-16


Długo nie mogłam zrozumieć czym jest facylitacja, co konkretnie robią osoby, które jej używają. Dopiero, kiedy zobaczyłam listę takich aktywności w książce Ingrid Bens ("Facilitating with Ease!: Core Skills for Facilitators, Team Leaders and Members, Managers, Consultants, and Trainers") i powstało mi w głowie wyobrażenie o takiej figurze. To mogłabyś/byś być ty, to mogłabym być ja wykonujący swoje obowiązki w pracy. Wtedy, gdy próbujemy zrozumieć potrzeby grupy, albo pomagamy członkiniom/om ustalić cel. Nie oznacza to, że nagle staliśmy się "facylitatorką" - ten zawód wymaga dużej wiedzy i doświadczenia, znajomości siebie i umiejętności odnalezienia się w grupie oraz podążania za nią, jasnego określenia swojej roli oraz znajomości palety narzędzi, po to by wykorzystać je w odpowiednim kontekście."Facylitacja" brzmi dla niektórych niezbyt zrozumiale, albo obco, albo nawet sztywno, czy pretensjonalnie, ale pochodzi od bardzo wdzięcznego, łacińskiego "facilis", co oznacza robienie czegoś w łatwiejszy sposób. Z tym łatwym to taka zagwozdka, jak ze sztuką. Są takie prace artystyczne, które wyglądają prosto, co powoduje, że niektórzy myślą sobie: "ja też tak potrafię malować", "ja też tak potrafię tańczyć", etc. No i tak, schody zaczynają się, kiedy stajemy przed płótnem, albo na scenie, albo ktoś podrzuca kartkę do napisania czegoś prostego. A teraz wyobraźcie sobie, że Wasza ekspresja i panowanie nad nią to jedno, o wiele większa nieprzewidywalność pojawia się grupa, z którą masz coś zrobić.

Od czego zacząć? Taka facylitatorka, albo osoba, która chce korzystać z narzędzi facylitacji może zapisywac sobie informacje o tym, co dzieje się w grupie i na bieżąco pomagać jej ustalać zasady wspólnego działania, jednocześnie zachęcając do dzielenia się własnymi założeniami i sprawdzanie, jak one działają, być może także próbując zejść głębiej / niżej (czy jak mówią niektórzy zanurkować i zanurzyć się w tym, co podświadome, albo niewyrażone) przy pomocy konkretnych narzędzi. Zachęca także do udziału wszystkie/ch uczestniczki/ów, prowadząc dyskusję i prowadząc notatki, które odzwierciedlają pomysły członkiń/ów. Pomaga uczestniczkom/om nazywać różnice w opiniach, albo nieefektywne zachowania, tak by osoby mogły ocenić rozwój sytuacji i ewentualnie zastanowić się nad jakimiś zmianami. W końcu, nawiguje grupę do ustalenia charakteru podsumowania spotkania i określenia kolejnych kroków, przy wykorzystaniu zasobów grupy i tych spoza niej.*


* Ten fragment tekstu jest luźnym tłumaczeniem rozdziału książki Ingrid Bens, Facilitating with Ease! Core Skills for Facilitators, Team Leaders and Members, Managers, Consultants, and Trainers, 2012

top